Osobiste konta inwestycyjne są nowym rozwiązaniem na polskim rynku finansowym. Ich wprowadzenie stanowi próbę stworzenia produktu, który ma zachęcać do długoterminowego oszczędzania i inwestowania, a jednocześnie pozostawiać inwestującym stosunkowo dużą swobodę w wyborze sposobu lokowania środków. OKI nie jest przy tym kolejnym produktem emerytalnym. Nie wiąże inwestującego z określonym momentem wypłaty środków ani nie uzależnia korzyści podatkowych od osiągnięcia określonego wieku.

Inspiracją dla polskiego rozwiązania były funkcjonujące w innych państwach europejskich preferencyjne podatkowo rachunki inwestycyjne, przede wszystkim szwedzkie Investeringssparkonto (ISK). Polski ustawodawca nie zdecydował się jednak na proste przeniesienie zagranicznego modelu lecz stworzył własną konstrukcję, dostosowaną do krajowego rynku finansowego i obejmującą różne formy inwestowania: od produktów bankowych, przez formy zbiorowego inwestowania, po rachunki maklerskie.

Komentarz powstawał w czasie, gdy OKI było rozwiązaniem całkowicie nowym, a praktyka jego stosowania dopiero miała się ukształtować. Z oczywistych względów wiele przedstawionych w nim problemów nie mogło więc zostać rozstrzygniętych na podstawie orzecznictwa czy utrwalonej praktyki organów nadzoru i administracji. Tym większego znaczenia nabiera próba odczytania poszczególnych przepisów w sposób, który uwzględnia nie tylko ich literalne brzmienie, ale również konstrukcję całej ustawy i realia funkcjonowania rynku finansowego.

Mam nadzieję, że Komentarz okaże się pomocny zarówno dla osób, które będą uczestniczyć w tworzeniu i obsłudze OKI po stronie instytucji finansowych, jak i dla prawników, doradców, przedstawicieli administracji oraz wszystkich tych, którzy będą musieli zmierzyć się z praktycznym stosowaniem nowych regulacji.